Kontzertuak

BOS 02

Kontzertu-proiekzioa


Euskalduna Jauregia.   19:30 h.

Anthony Gabriele, zuzendaria

NACIO HERB BROWN / CONRAD SALINGER (1896 – 1964): Singin’ in The Rain Jatorrizko soinu-banda (1952)

Gaur gaueko egitarauan Singin’ in the rain filma proiektatuko dugu osorik, jatorrizko bertsioan, erregistratutako ahotsekin, eta orkestrak soinu-banda osorik eta zuzenean joko du. Kontzertuak ordu bat eta 43 minutuko iraupena izango du, gutxi gorabehera. Mesedez, egon zuen eserlekuetan azken kredituak amaitu arte, musika, musikariak eta gainerako entzuleak errespetatzeko.

*Lehenengo aldiz BOSek / Primera vez por la BOS

DATAK

  • 10 urria 2019       Euskalduna Jauregia      19:30 h. Sarrerak Erosi
  • 11 urria 2019       Euskalduna Jauregia      19:30 h. Sarrerak Erosi

Ezagutu hemen harpidedunak BOS izatea abantaila guztiak

ERABATEKO ARTISTA. BEHIN BETIKO MUSIKALA.

KELLY DANTZAN.

Gene Kelly dantzan. Brigadoonen nekazari eskoziarra eta Singin’ in the Rainen gangsterraren neska den Cyd Charisserekin. Kelly dantzan Judy Garlandekin Karibe ezinezko batean The Piraten, edo kolore biziko lorategi batean zuri-beltzean filmatutako For me and my gal filmean. Kelly dantzan Rita Hayworthekin Cover Girlen, eta bere buruarekin ere bai. Kelly dantzan Fred Astairerekin Ziegfield Folliesen, eta Fredek bezain ondo egiten duelako itxurak egitea lortzen. Kelly dantzan bakarrik egunkari baten gainean Summer Stocken. Kelly dantzan lanbasekin eta erratzekin Thousands Cheeren. Kelly dantzan Tom eta Jerry bikoteko Jerry saguarekin Anchors Aweighen, eta beste marrazki bizidun batzuekin Invitation To The Dancen. Kelly dantzan Frank Sinatra eta Jules Munshinekin On The Townen. Kelly dantzan Dan Dailey eta Michael Kiddekin, eta patinatzen ere bai, It’s Always Fair Weatheren. Eta Kelly berriz patinatzen, zentzu batean baino gehiagotan, Xanadun, Olivia Newton-Johnekin. Gene Kelly beti dago dantzan; esaten zuenez, ezin izan zuen dantza asmatu, bera jaio zenerako hor zegoelako, baina bera dantza azpikoz gora jartzera etorria zen.

Eugene Curran Kelly 1912. urtean jaio zen Pittsburghen. Haurtzarotik izan zuen harremana musikarekin, aitak fonografoak saltzen zituelako eta ama dantzari amateur kartsua zelako. Bost seme-alabei dantzarekiko maitasuna irakatsi zien, eta talde bat sortu zuen haiekin, The Five Kellys. Boskote horretatik, Genek eta Fredek baizik ez zuten lortu profesional izatea. The Kelly Brothers izena hartu, New Yorkera joan, eta Broodwayn hasi ziren lanean. Tartean, dantza-akademia bat izan zuten, eta Gene Ekonomia Zientzietan lizentziatu zen, eta Zuzenbidean ia-ia. Amerikar garailearen mitoaren arabera, iturgina, igeltseroa, zerbitzaria eta kazetari-ikastuna ere izan zen. Ondo dokumentatuta dago, ordea, Leave It To Me, Time of your Life, One for the Money eta Pal Joey (gero Frank Sinatrarekin pantailaratu zen) musikaletan parte hartu zuela; muntaketa horretan koruko dantzari bat ezagutu zuen, Stanley Donen izenekoa, musikalari buruz ideia bitxiak zituen morroi bat. Agertokietatik, platoetatik atera, eta musika eta dantza kalera eraman nahi zuen, baina hori ezin zuen han egin; beraz, Kelly konbentzitu, eta Hollywoodera joan ziren biak, hara iritsia baitzen dantzariaren ospea. Horri esker, kontratu bat lortu zuen Metro Goldwyn Mayerekin, paradoxikoki bada ere ez dantzatzeko, baizik eta aktore dramatiko gisa jarduteko. Zorionez, Judy Garlandek lehen papera eman zion For me and my Gal filmean, non Broadwayko komedia musikaleko izar paregabea zela esanda aurkeztu zuten, eta ekaitz erdian itsasontzi bateko gainaldean oreka gorde nahian bezala mugitzen zen, haurtzaroan bizikletarekin izandako istripu baten ondorioz aurpegiaren ezkerraldean zuen ebakiondoa lehen planoan erakusten.

Balioesten ez zuten filmetan agertzera behartu zuten, harik eta Thousands Cheeren garbitze-lanetako elementuekin musika-saio bat osatzea bururatu zitzaion arte –horretan aritzen baitzen bere pertsonaia–. Ondo dantzatzeaz gain, mutilak ideia onak zituen. Eta, horrela, dantza akrobatikoan zuen estiloa zehaztuz, Columbiakoen arreta piztu zuen, eta Cover Girl filmean parte hartzea eskatu zioten. Hor, Rita Hayworthekin dantzatzeaz gain, Alter Ego asmatu zuen, bere espirituarekin dantzatzeko saio bat, bi Kelly pantailan. Gauza desberdinak egiteko ilusioa zuen, eta, handik gutxira, marrazki bizidun batekin, Jerry arratoiarekin, dantzatu zuen lehen gizakia bilakatu zen. Hain zuzen, garrantzi handiegirik gabeko Anchors Aweigh komedia atseginean, non Kelly eta Frank Sinatra itsasgizonak ziren, On The Town filmeko entsegu batean bezala. Film hori, berriz, haren debuta izan zen zuzendari-lanetan, Donenekin lankidetzan. Baimena zuten hiru itsasgizonen ibilaldiak kontatzen zituen filma historiako musikalik handienetako bat bilakatu zen, Leonard Bernsteinen musikaz lagunduta. Bi itsas abenturen artean, Kelly Ziegfield Folliesen azaldu zen, Fred Astairerekin dantzan. “Fred dantzaren aristokrazia da; ni, berriz, proletarioen ordezkaria”, esan zuen geroago. Zurrumurruak egon arren, inoiz ez ziren gaizki moldatu; bakoitzak bere estiloa zuen, ez zegoen lehiarik. Bestalde, Vincente Minelliren beste musikal batean azaldu zen, The Piraten; eta The Three Musketeers abentura-filmean ere bai, non borrokak dantzen modura koreografiatuta zeuden.

Gene Kellyren ospe-egunak izan ziren horiek, sortzaile eztabaidaezina baitzen, maisua, asmatzen zuen koreografoa, ezinezkoa zena egiten zuen dantzaria. An American In Paris filmatu zuen George Gerswinen musikarekin, eta berdin moldatu zen hala haur-talde batekin I Got Rhythm kantatzeko, nola ordura arte sekula filmatutako balletik ikusgarriena muntatzeko. Filmak sei Oscar eskuratu zituen, eta sari berezi bat harentzat izan zen, aktore, kantari, zuzendari, koreografo eta, jakina, dantzari gisa erakutsitako moldakortasunagatik. Eta hurrengo urtean, 1952an, Singin’ in the Rain, historia osoko musikalik onena. Harekin iritsi zen bere ibilbidearen gailurrera, egia esan, zaila zelako hobeto egitea. Berriz filmatu zuen Minnellirekin, Brigadoon; eta Donenekin itxi zuen trilogia, berrikuntzak eduki arren –besteak beste patinatutako dantzako lehen saioa– arrakasta handirik izan ez zuen It’s always fair weather filmarekin. Eta apetak eman zion, eta erabat dantzatua zen film bat egin zuen, Invitation to the Dance: porrot itzela izan zen, eta dantzatzen jarraitzeko gogoa kendu zion. Hala ere, berriz azaldu zen, Olivia Newton-Johnekin batera, Xanadu izeneko film ahaztezinean. Eta elkarlanean aritu zen une musikal handien bilduma bat den That’s Entertainment filmean eta haren ostekoetan; bere zigilua utzi zuen zinemaren historian, eta bere dantzaren irudiak gure oroimenean.

KELLY ANTZEZTEN (ETA ZUZENTZEN)

Sekula ez dugu jakingo dantzarekiko grina gailendu ez bazitzaion Gene Kelly aktore dramatiko handia izango ote zen, Hollywoodeko zuzendariek esaten zutenez. Kontua da haren interpretazioak kutsatuta zeudela ordurako haren dantzaeraren bereizgarri ziren mugimendu enfatikoekin eta erritmikoekin. Komediak, melodramak, thrillerrak eta gerra-filmak ere egin zituen, baina ez dugu haiengatik gogoan izango.

Zuzendari gisa egin zuen lana benetan harritzekoa izan zen. Egia da, hasieran, Stanley Donenen jakintzan oinarritu zela asko, eta Donen lur orotako zinemagile bat izan zen, Seven Brides for Seven Brothers, Royal Wedding eta antzeko musikalak zuzentzeaz gain, film ahaztezinak egin baitzituen, hala nola Charade eta Two for the Road. Dena dela, Kellyk gainditu egin zuen, Hello Dolly musikal handia zuzenduta. Beraz, ikus dezakegunez, zinema musikaleko bi etapa itxi zituen. Lehenik, berrogeita hamarreko hamarkadan, Singin’ in the Rain egin ondoren, Kellyk porrot egin zuen It’s always fair weather filmarekin, eta Silk Stockings, Oklahoma, South Pacific, Bus Stop eta The King and I filmak berak ere aurreikusitakoa baino diru gutxiago jaso zuten. Garaiak aldatzen ari ziren, rocka iritsia zen, eta gazteek Elvis Presleyren filmak ikusi nahi zituzten. Baina hirurogeita hamarreko hamarkadaren hasieran, berrasmatu egin zuten musikala. West Side Storyk kontzeptua iraulkatu, eta bide eman zuen beste film arrakastatsu batzuk irits zitezen, esate baterako, Mary Poppins, The Sound of Music eta My Fair Lady. Gene Kellyk amaiera eman zion horri guztiari, Hello, Dollyrekin, ematen baitzuen supermusikal hori ezin gaindituzkoa zela, bazterrean utzi baitzuen hainbat film, besteak beste, Camelot, Paint your Wagon, The Star eta Funny Girl. The Beatles iritsiak ziren, Tommy eta Jesus Christ Superstar azaldu ziren, eta azken film honen egilea, Andrew Lloyd Weber, gaur egun arte iritsi den musikalaren ikuspegi berriaren sortzailea izan zen. Orduan, Gene Kellyk utzi egin zuen, eta kaltegabeko komediak besterik ez zuen egin, hala nola A Guide for the Married Man eta The Cheyenne Social Club.

KELLY KANTATZEN (EURI AZPIAN)

1952. urtean astroen lerrokadura oso aldekoa izan zen musikalentzat. Aurreko urtean, An American in Paris filmak izugarrizko arrakasta izan zuen Oscar sarietan. Arthur Freedek ekoitzi zuen, On the Town filmak izan zuen arrakasta ikusita, uste osoa baitzuen Gene Kelly bere izarrarengan eta berak hitza jarritako kanta gutxi batzuetan. Kanta horietako bat, Singin’ in the Rain, ageria zen ordurako, Hollywood Revue of 1929 filmean, baina egileak uste zuen probetxu gehiago atera ahal ziotela. Film berria egiteko ideia eman zien Kellyri eta Stanley Doneni, baina horiek esan zioten ez zeudela ziur. Alabaina, Freed zen ekoizlea, eta ekoizlea izaten da beti irabazlea. Gidoia idaztean, antzeztu beharreko kantuak hartu zituzten aintzat, eta, garai hartako ohiturari jarraikiz, gidoilari-multzo bat esaldiak txertatzen joan zen, azkenean oso egokiak denak. Bestalde, Gene Kellyri ez zitzaion Debbie Reynolds gustatzen, ez zekielako dantza egiten. Good Morning tema grabatzeko, indarrak ahitu arte entseatzera behartu zuen; neska bazter batean ezkutatu omen zen Fred Astaire azaldu zen arte, eta horrek bere burua eskaini omen zuen saio horri nola ekin behar zion irakasteko. Hala ere, zortzi aldiz errepikatu behar izan zuten Kellyk onar zezan, eta, esaten dutenez, Debbieren oinak odoletan zeuden dena amaitu zenean. Donald O’Connor dantzari ikusgarria ere ez zitzaion Kellyri gustatzen, aktore gisa oso mugatua zelako. Make ‘em Laugh saioa egin ondoren, O’Connorek larrialdietara joan, eta astebetez atsedena hartu behar izan zuen esperientzia hartaz suspertzeko. Nonahi zeuden arazoak, Kellyk eta Donenek film perfektua nahi zutelako. Eta lortu egin zuten, American Film Instituteren ustez Singin’ in the Rain historia osoko musikalik onena baita. Mito asko dago film honen inguruan, batez ere saio nagusiaren filmatzeaz, hau da, Kellyk putzuen gainean egin zuen dantzaz. Hasteko, diotenez, filmatze-gunera iritsi zenean Kellyk berrogei graduko sukarra zuen, eta egia da azken harraldiak egin zituenean sukarra zuela, hiru egun eman zituelako uretan plisti-plastaka. Horrek frogatzen du, mitoak mito, sekuentzia hau ez zutela harraldi bakarrean filmatu. Bestalde, Kellyren plisti-plasta ez omen zen behar adina entzuten mikrofonotik, urrutiegi zegoelako, eta, hartara, bi emakume dantzarik haren pausuak imitatu omen zituzten beste putzu batean, mikrofonoa gertu zutela. Eta, gero, ura gatz-soluzio batekin eta esnearekin nahasteko kontua dago, tantak ikusarazteko. Tira, trikimailu hori bazegoen Hollywooden, gure musikalean baino lehenago erabiltzen zuten; baina film honetan kontu berezi batez argiztatu zuten platoa, euria argiago ikusarazteko. Filmak ballet luze bat du, An American in Paris filmean agertzen zenaren antzekoa. Reynoldsek eta O’Connorek ez zuten parte hartu nahi; saio laburragoetan presio izugarria jaso bazuten, ez zuten pentsatu nahi ere nolakoa izango zen hamahiru minutu eta erdiko saio bat filmatzea. Ezta arazorik ere. Cyd Charisse apartekoari deitu, eta balleta historiko bilakatu zen. Asmo gaiztoko xehetasun bat: begiratu emakume dantzariaren belaunei, ia beti daude tolestuta. Kelly bera baino baxuagoa zelako. Azken paradoxa da Jean Hagen –filmean, Lina Lamont, zineman gehiago lan egiterik izango ez duen izarra, haren ahotsa zinema soinudunerako egokia ez delako–, azkenean, Debbie Reynoldsen ordez aritu zela, hau da, ustez, pasarte batzuetan bere ordezkoa zenaren ordez. Dena da mito Singin’ in the Rain filmean. Dena da musika, dantza, poza, parerik gabeko ikuskizuna, historia. Egon prest, Singin’ in the Rain ikusiko duzuelako lehenago sekula entzun ez duzuen moduan.

FÉLIX LINARES

ANTHONY GABRIELE – Zuzendaria

Anthonyk entzute handia eskuratu du nazioarte osoan, grina handiz zuzentzen duelako, errepertorioa sakonki ezagutzeak eta ulertzeak pizten dion grinaz. Orkestra hauekin lan egin du, besteak beste: Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Orquesta de la Fundação Calouste Gulbenkian, Jerusalem Symphony Orchestra, Lahti Symphony Orchestra, Basel Symphony Orchestra, Bulgarian State Opera, Britten Sinfonia, RTÉ Concert Orchestra, eta Orquestra Simfònica de Barcelona i Nacional de Catalunya.

Azken urteotan, Anthony “orkestra duten filmetako” kontzertu-zuzendaririk onenetako bat da, film hauekin, besteak beste: Psikosia, Bertigoa, Ozeko aztia, Singin’in the Rain, Indiana Jones arka galduaren bila, Jurassic Park, An American in Paris eta Beauty and the Beast.

Sydneyko Musika Kontserbatorioan pianoa, konposizioa eta zuzendaritza ikasi ondoren, Anthonyk antzerki musikalean egin zuen ibilbidea, titulu hauekin:

CATS, Grease, Ozeko aztia, Lehoi erregea, Le Fantôme de l’Opéra, Jesus Christ Superstar, The Sound of Music eta Evita.

2014. eta 2018. urteen artean, British Sinfonietta orkestrako zuzendari nagusia izan zen. Denboraldi honetan, debuta egingo du Peruko Orquesta Sinfónicarekin, eta Royal Liverpool Philharmonic Orchestra, Royal Northern Sinfonia eta Orquesta Fundação Calouste Gulbenkian (Lisboa) orkestretara itzuliko da.

Info covid

Gertakarien egutegia

Al
As
Az
Og
Or
La
Ig

Erlazionatutako ekitaldiak

Denboraldia 2021-2022
19 - 20
Mai
2022
>BOSbaroque: Hasieran bazen Bach

BOSbaroque: Hasieran bazen Bach

Lekua: Euskalduna Jauregia

Juan de la Rubia, organo eta zuzendaria
Anna Reinhold, mezzosopranoa


I

GEORGE FREDERIC HANDEL (1685-1759)

Kontzertua organo eta orkestrarako sol minorrean Op. 4 1. zk. HWV 289

I. Larghetto e staccato
II. Allegro
III. Adagio
IV. Andante

Juan de la Rubia, organoa

JOHANN SEBASTIAN BACH (1685-1750)

170 kantata: “Vergnugte Ruh, beliebte Seelenlust”, BWV 170*

I. Aria: "Vergnugte Ruh, beliebte Seelenlust"
II. Recitative: "Die Weit, das Sundenhaus"
III. Aria: "Wie jammern mich doch die verkehrten Herzen"
IV. Recitative: "Wer sollte sich demnach wohl hier zu leben"
V. Aria: "Mir ekelt mehr zu leben"

Anna Reinhold, mezzosopranoa

II

JOHANN SEBASTIAN BACH (1685-1750)

146 kantata, “Wir müssen durch viel Trübsal”, BWV 146 sinfonia

GEORGE FREDERIC HANDEL (1685-1759)

Kontzertua organo eta orkestrarako Fa Maiorrean Op. 4 4. zk. HWV 292

I. Allegro
II. Andante
III. Adagio
IV. Allegro

Juan de la Rubia, organoa

JOHANN SEBASTIAN BACH (1685-1750)

35 kantata: “Geist und Seele wird verwirret” BWV 35*

I. Sinfonia
II. Aria: "Geist und Seele wird verwirret"
III. Recitative: "Ich wundre mich, denn alles, was man sieht"
IV. Aria: "Gott hat alles wohl gemacht"
V. Sinfonia
VI. Recitative: "Ach, starker Gott, lass mich doch dieses"
VII. Aria: "Ich wunsche mir, bei Gott zu leben"

Anna Reinhold, mezzosopranoa

Informazioa eta sarrerak
Denboraldia 2021-2022
23
Mai
2022
>Ganbera BOS 11

Ganbera BOS 11

Lekua: Euskalduna Jauregia

M. Bruch:
Lau pieza klarinete, biola eta pianorako, op. 83
BOS hirukotea pianoarekin
C. Saint-Saëns, Fantasía Op. 124
Duo de fauta y arpa BOS

C. Debussy:
Dantza sakratua eta dantza profanoa harpa eta
harientzako

BOS ganbera-taldea

J. Françaix: Zortzikotea
BOSen hari- eta haize-zortzikotea

Informazioa eta sarrerak
Denboraldia 2021-2022
21 - 24 - 27 - 28 - 30
Mai
2022
>Madama Butterfly

Madama Butterfly

Lekua: Euskalduna Jauregia

Giacomo Puccini

Emanaldiak

  • Larunbata 2022ko Maiatzaren 21 19:00-etan
  • Asteartea 2022ko Maiatzaren 24 19:30-etan
  • Ostirala 2022ko Maiatzaren 27 19:30-etan
  • Larunbata 2022ko Maiatzaren 28 19:00-etan (*OB)
  • Astelehena 2022ko Maiatzaren 30 19:30-etan

*OB: Opera Berri

Babeslea:

FITXA

  • Cio-Cio San: Maria Agresta*
  • Cio-Cio San BERRI: Carmen Solís
  • Pinkerton: Sergio Escobar
  • Pinkerton BERRI: Javier Tomé
  • Suzuki: Carmen Artaza*
  • Sharpless: Damián del Castillo
  • Goro: Jorge Rodríguez-Norton
  • Kate Pinkerton: Marta Ubieta
  • Yamadori eta Comisario: Jose Manuel Día
  • Bonzo osaba: Fernando Latorre
  • Erregistroko ofiziala: Javier Campo**
  • Yakuside: Gexan Etxabe
  • Cio-Cio San-en ama: Eider Torrijos**
  • Cio-Cio San-en izeba: Leyre Mesa**
  • Cio-Cio San-en lehengusina Olga Revuelta**
  • Bilbao Orkestra Sinfonikoa
  • Coro de Ópera de Bilbao: Zuz. VBoris Dujin
  • Musical-zuzendaria: Henrik Nánási*
  • Eszena-zuzendaria: Stefano Monti
  • Koprodukzioa Teatro Comunale di Modena / Teatro Municipale di Piacenza

*ABAO Bilbao Operan debutatuko du
**Coro de Ópera de Bilbao

INFORMAZIO GEHIAGO

Benjamin Franklin Pinkerton, Estatu Batuetako Armadako ofiziala, Nagasakitik gertuko muino batean dagoen etxetxo bat ikuskatzen ari da, nondik portua ikusten den. Goro esaneko ezkontzaginari alokatuko dio. Etxearekin batera, hiru zerbitzari jasoko ditu, baita geisha bat ere, bere emaztea izan dadin. Haren izena Cio-Cio San da, baina Butterfly esaten diote denek. Alokairua, Japoniako ohituraren arabera, 999 urterako da, eta hilero berri daiteke. Sharpless kontsul estatubatuarra arnasestuka dator, muinoa igo ondoren. Pinkertonek yanki menderagaitzaren gaineko bere filosofia azalduko du, munduan zehar esperientzia eta gozamen bila dabilen horri buruzkoa. Ez daki ziur neska japoniarragatik sentitzen duena benetako maitasuna ote den ala apeta besterik ez, baina aurrera jarraitu eta harekin ezkontzeko asmoa du. Sharplessek ohartaraziko dio litekeena dela neskak bestelako ikuspegia izatea ezkontzari dagokionez, baina Pinkertonek, haren kezkei jaramonik egin gabe, egunen batean benetako emazte estatubatuarra edukiko duela esango dio. Kontsulari whiskia eskaini eta topa egitea proposatuko dio.

Butterfly heldu da, lagunekin batera, zeremoniarako. Aurkezpen formalaren osteko elkarrizketa batean, neskak hamabost urte besterik ez duela onartuko du, eta bere familia garrantzitsua izan zela garai batean, baina gero bizimodu erosoa galdu zutenez geisha izatetik bizitzea beste erremediorik ez duela izan. Haren senideak iritsi eta bi pertsona hain desberdinen arteko ezkontzaz hitz egiten hasiko dira. Cio-Cio Sanek bere ondasun urriak erakutsiko dizkio Pinkertoni, eta aitortuko dio misio kristauan egon dela eta bere senarraren erlijiora aldatzeko asmoa duela. Ordezkari inperialak ezkontza-kontratua irakurri ostean, senideek bikotea zorionduko dute. Bat-batean, urrunetik ahots mehatxagarri bat entzungo da: bontzoa da, Butterflyren osaba, apaiza bera. Neska misiora joateagatik eta arbasoen erlijioari uko egiteagatik madarikatzen ari da. Pinkertonek alde egiteko agindu die denei, eta Butterfly hitz gozoekin kontsolatzen saiatzen ari da. Suzukik eztei-kimonoa janzten lagunduko dio neskatoari, bikotea lorategian elkartu aurretik, non pasioaren mende eroriko diren.

II. Ekitaldia hasten denean, hiru urte igaro dira, eta Cio-Cio San senarra etxera noiz itzuliko zain dago. Suzukik laguntzeko erregutzen die jainkoei, baina Butterflyk errieta egiten dio Pinkertonek egun batean etxera itzuliko zela egindako promesaren ordez Japoniako jainkoengan sinesten duelako. Sharpless Pinkertonen gutun batekin dator, baina Butterflyri irakurtzeko astirik gabe Goro agertuko da neskaren azken ezkongaiarekin, Yamadori printze aberatsarekin, hain zuzen ere. Butterflyk, adeitasunez, tea eskainiko die gonbidatuei, baina ezin duela ezkondu azpimarratuko du: bere senar estatubatuarrak ez du utzi, eta halako batean itzuli egingo zela hitzeman zion. Gorori eta Yamadoriri joateko eskatuko die. Sharpless Pinkertonen gutuna irakurtzen saiatuko da, eta Butterflyri iradokiko dio beharbada berriz aztertu beharko lukeela Yamadoriren eskaintza. Orduan, neskak Pinkertonekin izan duen semea erakutsiko dio kontsulari; “Atsekabe” du izena, baina aita itzultzen denean “Zorion” esango diote. Sharpless zeharo lur jota dago, eta ezin du eskutitza irakurtzen jarraitu. Pinkertoni bere semearen berri emango diola agindu eta alde egingo du. Portuan, kanoikada batek itsasontzi bat datorrela iragarri du. Butterflyk eta Suzukik terrazatik irakurri dute haren izena: Pinkerton. Pozarren, neska biek etxea lorez apaintzeari ekingo diote. Gauean, itxaronaldian, Butterflyk, Suzukik eta mutikoak ez diote begirik kenduko portuari.

Egunsentian, Suzuki lo egiten saiatzeko esan eta esan ari zaio Butterflyri. Honek semea etxean sartuko du. Orduan, Sharpless, Pinkerton eta Kate, Pinkertonen emazte berria, azalduko dira. Suzuki emakume estatubatuarra nor den konturatu eta prest agertuko da albistea Butterflyri jakinarazten laguntzeko. Pinkerton, kulpa-sentsazioa duela, apur bat urrunduko da etxe horretan eman zituen egunak gogora ekartzeko. Cio-Cio San presaka sartu da gelan, Pinkerton aurkitzeko itxaropenarekin, baina haren ordez Kate ikusi du. Egoeraz jabetuta, semeari uko egiteko prest agertuko da, baldin eta Pinkerton badator haren bila. Denak etxetik bota ondoren, Butterflyk aita zenak bere buruaz beste egiteko erabili zuen daga aterako du, nahiago baitu ohorez hil lotsaz bizi baino. Ustekabean, semea sartuko da, baina amak lorategira eramango du eta errezela baten atzean ezkutatuko da. Pinkerton hari deika sartzean, neska gazteak bere burua sastakatuko du.

Gehiago ikusi
Denboraldia 2021-2022
09 - 10
Eka
2022
>Achúcarro eta erakusketa bateko koadroak

Achúcarro eta erakusketa bateko koadroak

Lekua: Euskalduna Jauregia

A. Holmès: Andromède, poema sinfonikoa
C. Franck: Piano eta orkestrarako bariazio
sinfonikoak

M. Mussorsky/ M. Ravel: Cuadros de una
exposición

Joaquín Achúcarro, pianoa
Giancarlo Guerrero, zuzendaria

Azken orduko sarrerak

Informazioa eta sarrerak